Nimfa

Nimfa (Nymphicus hollandicus) – gatunek średniego ptaka z rodziny kakadu, jedyny przedstawiciel monotypowego rodzaju Nymphicus. Zamieszkuje australijski interior, na wybrzeżu pojawia się sporadycznie.

Wygląd zewnętrzny

Upierzenie samca szare, brzuch i pierś jaśniejsze, przód i boki głowy żółte z pomarańczową plamą policzkową. Ogon długi, na głowie ruchomy czub. Na skrzydłach białe lusterka. W hodowli uzyskano ok. 20 mutacji, wśród których najpopularniejsze są: albinotyczna lutino, cynamonowa, szek, białogłowa i perłowa.

Rozmiary

długość ciała ok. 28-32 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 40-50 cm

Masa ciała

ok. 90 g

Nimfy są to ptaki z rodziny papugowatych. Jeżeli chodzi o wielkość może być postrzegana jako naprawdę idealny ptak. Nie jest ona tak malutka, jak papużki faliste, ale również nie jest tak duża jak ara czy amazonka. Jest to papuga, która pasuje do warunków domowych niemalże idealnie. To nie jedyny plus jeżeli chodzi o nimfy. Z natury są to ptaki bardzo wesołe i mają niezwykła potrzebę towarzystwa. Pielęgnacja tych ptaków nie jest skomplikowana, dlatego też spokojnie możemy powierzyć opiekę naszego pupila innym osobom na czas naszej nieobecności. Papugi te bardzo nie lubią być samotne i powinniśmy poświęcać im jak najwięcej uwagi i dużo się nimi zajmować, co po pewnym czasie zaowocuje i ptak będzie traktował nas jak swojego kompana. Ptaki te są bardzo towarzyskie, ale jeżeli nie mają możliwości kontaktu z innymi papugami to bardzo szybko uczą się śpiewać i mówić co później staje się bardzo miłe podczas mieszkania z takim ptakiem. Jest też również kilka ostrzeżeń związanych z posiadaniem ptaka. Przede wszystkim trzeba uważać na jego ostry dziób, którego używa w celu obrony. Zwierzęta te nie lubią podróży oraz spędzania czasu samotnie.

Pokarm: Nimfa jest ziarnojadem, żywi się ziarnami i nasionami traw a także a także zielonymi częściami roślin. Karmienie Nimf jest bardzo proste ze względu na bardzo dużą ilość dostępnych  mieszanek karm które możemy kupić w każdym sklepie zoologicznym, nawet takie które są przeznaczone specjalnie dla Nimf. Papudze należy co dziennie podawać świeżą wodę i co drugi dzień uzupełniać karmę.

Wybór odpowiedniej klatki: Klatka powinna być zapewniać papudze dobre samopoczucie. Ważna jest nie tylko wielkość ale także wyposażenie. Klatka powinna być takich rozmiarów aby Nimfa mogła przefrunąć w niej chociaż niewielka odległość. Ptaki te uwielbiają się wspinać dlatego klatka powinna być tak zrobiona aby umożliwiała wspinaczkę dlatego powinna być zrobiona z poziomo ułożonych prętów. Karmnik i poidełka powinny być rozmieszczone w taki sposób aby był łatwy dostęp do nich dla nas jak i dla papugi. Drążki do siedzenia dla ptaków najlepiej zrobić samemu ze Świerzych gałęzi lub korzeni, kupowanie plastikowych drążków nie jest przydatne ponieważ papugi nie przepadają za nimi. Mile widziany jest także basenik gdyż ptaki lubią się często kąpać. Papugi uwielbiają zabawę dlatego można umieścić w klatce huśtawkę.

Polecam hodowlę tego gatunku ponieważ jest on bardzo przyjazny i bardzo szybko aklimatyzuje się w nowym miejscu, cała hodowla nie jest skomplikowana a posiadanie mówiącej papugi na pewno dostarczy sporo radości.

Szpic nordycki

 Szpic z Norbotten (szpic nordycki, Norbottenspets) - jedna z ras psów, należąca do grupy szpiców i psów pierwotnych, zaklasyfikowana do sekcji północnych szpiców myśliwskich.

 Ciekawostka:  Szpic z  Norbotten pochodzi ze Szwecji, z przygranicznego regionu Norbotten na granicy z Finlandią. Nie jest wykluczone, że ta stara szwedzka rasa psów pochodzi bezpośrednio od psa torfowego. Od wieków pies ten polował na ptactwo w rozległych lasach i trzęsawiskach regionu Norbotten.

Rasa była jednak bliska wymarcia i w 1948 r. ogłoszono ją za wymarłą. Myśliwi z północy Szwecji nie pozwoli jednak wyginąć swemu wiernemu pomocnikowi i w 1967 r. grupa miłośników Szpica nordyckiego wyszukała kilka ostatnich psów i suk i rozpoczęła z powrotem hodowlę tego psa.

Obecnie ta rasa psów przeżywa w Szwecji prawdziwy rozkwit. Wciąż jest to pies myśliwski, ale znalazł już liczne grono miłośników jako pies stróżujący i towarzyszący

Golden retriever

Golden retriever jest jedną z ras psów, należącą do grupy psów aportujących, płochaczy i psów wodnych, zaklasyfikowana do sekcji psów aportujących.

Historia rasy:  Wśród kynologów do dnia dzisiejszego trwają spory, co do pochodzenia tej rasy psów. Z pewnością jednak jej powstanie można przypisać wysiłkom lorda Tweedmoutha w połowie XIX w.n.e.
Golden retreiver powstał jednak prawdopodobnie w wyniku skrzyżowania nieistniejącego już obecnie żółtego retreivera gładkowłosego ( flat coated retriever) z seterem irlandzkim i nieistniejącym dziś tweed water spanielem. W owym czasie wielką popularnością cieszyło się na wyspach brytyjskich myślistwo. Szczególnie chętnie polowano zaś na ptactwo, zarówno wodne jak i lądowe. Lord Tweedmouth stworzył więc rasę, by zaspokoić zapotrzebowanie myśliwych na psa, który byłby zdolny aportować postrzałki z lodowato zimnej wody. Golden retreiver okazał się znakomitym aporterem i psem myśliwskim, którego używa się do aportowania dzikiej kaczki oraz ptactwa przybrzeżnego.


Golden retreiever jest psem wszechstronnie uzdolnionym, wykorzystywanym wciąż w polu, do aportowania i czasami tropienia; jako opiekun niewidomych; jako specjalistę w dogoterapii, a z uwagi na doskonały węch - jako psy policyjne (wyszukiwanie narkotyków) oraz ratownicze oraz w konkursach na posłuszeństwo.

Zalety użytkowe tej rasy psów, oraz cechy umożliwiające życie w rodzinie, sprawiły, że golden retreiver stał się niemal tak samo popularnym psem towarzyszącym jak labrador.

Acromantis formosana (modliszka)

Informacje ogólne:Ze względu na cechy jakie posiada, jest to modliszka nadająca się idealnie dla osób pragnących rozpocząć swoją przygodę z tymi owadami. Jest to gatunek nie tylko agresywny, ciekawie ubarwiony i ruchliwy, ale również odporny na błędy hodowcy.

Wielkość:
Samiec: 3cm
Samica: 3,5-4cm
Długość życia/liczba wylinek:
Samiec: 3-4 miesięcy (1 miesiąc jako imago) / 7 wylinek
Samica: 4-5 miesięcy (2-2,5 miesiące jako imago) / 7 wylinek

Trudność hodowli: Bardzo łatwa w hodowli. Może stanowić idealną alternatywę dla początkujących hodowców, którzy myślą o zakupie Sphodromantis sp. Nadaje się na pierwszą modliszkę w hodowli, ponieważ rośnie bardzo szybko i nie jest wymagająca, a rozmnażanie też nie stanowi większego problemu. Można o nim rzec „owad idealny”, gdyż wybacza prawie wszystkie błędy hodowcy, co pozwala nabrać doświadczenia potrzebnego przy modliszkach o wyższych wymaganiach.
Terrarium:Dla L1 do L3 idealny jest pojemnik po kliszy fotograficznej zakryty od góry kawałkiem gazy. Dla większych larw aż do subimago wystarczający jest pojemnik na mocz. Dla modliszki liniejącej na imago potrzebne jest lokum nieco wyższe – ok. 12 – 15cm. Wnętrze powinno zawierać trochę gałązek, liści, patyczków. Przy otwieraniu pojemnika trzeba być niezmiernie ostrożnym, ponieważ Acromantis to modliszka płochliwa. Przestraszona stosuje dwie taktyki. Pierwsza to natychmiastowa ucieczka w dowolnym kierunku w szaleńczym tempie. Druga to udawanie martwej i leżenie na wznak w bezruchu. Jest to dość ciekawe zachowanie, gdyż modliszka nie rusza się nawet przy dotyku. Samce doskonale latają i potrafią wystartować w najmniej oczekiwanym momencie. Nie można stracić ich z oczu podczas karmienia, ponieważ ze względu na szybkość z jaką się poruszają potrafią bardzo szybko zniknąć z pola widzenia. 
Pokarm: Przyjmuje zarówno pokarm latający jak i biegający. Niewskazane jest karmienie różnego rodzaju owadami pokrytymi śluzem, który działa jak trucizna dla modliszek.

Wilgotnosc: Ze względu na pochodzenie modliszek ( lasy tropikalne) należy utrzymywać na poziomie od 60% do 80%, wystarczy do terrarium wsadzić zwilżoną gazę. Uważać przy stadium larwy gdyż mogą sie one utopic w kropli wody.

Zapraszam do odwiedzania strony internetowej
/http://www.karmimypsiaki.pl/

Wspierajcie głodne zwierzaki